Polskie powiaty stworzyły związek, który nosi nazwę Związek Powiatów Polskich. Nie wszystkie polskie powiaty są zrzeszone w tym związku, który powstał z woli samorządowców powiatów i miast na prawach powiatów. Związek skupia 323 powiaty i miasta na prawach powiatów. W Polsce jest 379 powiatów, w tym sześćdziesiąt pięć miast na prawach powiatów, które nazywane są powiatami grodzkimi, oraz trzysta czternaście powiatów, które nazywane są powiatami ziemskimi. W dniach 26 i 27 luty 1999 roku miało miejsce Zebranie Założycielskie Związku Powiatów Polskich w Nowym Sączu. Zebranie to było restytucją Związku po sześćdziesięciu latach. 17 marca 1999 roku został wpisany do rejestru stowarzyszenia pełną nazwą Związek Powiatów Polskich z siedzibą w Warszawie. Wpisu tego dokonał Sąd Okręgowy w Warszawie. Natomiast w maju, dokładnie 28 maja 1999 roku odbyło się I Zgromadzenie Ogólne ZPP, na którym zostały wybrane pierwsze władze statutowe Związku. W skład związku wchodzi Zgromadzenie Ogólne. Zgromadzenie Ogólne posiada kompetencje określone specjalnym regulaminem. W skład kompetencji Zgromadzenia Ogólnego wchodzą następujące kompetencje: kształtowanie programu działalności Związku oraz uchwalanie Statutu Związku a także regulaminu obrad Zgromadzenia Ogólnego oraz ordynacji wyborczej. Zgromadzenie Ogólne ma też za zadanie wybrać i odwoływać prezesa Zarządu, Zarządu oraz Komisji Rewizyjnej a także uchwalanie budżetu Związku. Zgromadzenie Ogólne uchwala także wysokość i terminowość płatności składek członkowskich oraz przyjmuje sprawozdania prezesa Zarządu z działalności Zarządu i wykonania budżetu, które są zaopiniowane przez Komisję Rewizyjną. Zgromadzenie Ogólne ma też za zadanie ustalić wysokość diet, jakie dostają członkowie za udział w posiedzeniach oraz zwrotu kosztów podróży dla wszystkich członków Zarządu i Komisji Rewizyjnej. Zgromadzenie Ogólne nabywa oraz zbywa nieruchomości, emituje obligacje a także określa zasady ich zbywania, nabywania i wykupu. Zgromadzenie Ogólne ustala maksymalną wysokość zobowiązań zaciąganych przez Zarząd Związku oraz powołuje konwenty Związku i uchwala regulamin ich pracy. Zgromadzenie rozpatruje także odwołania w sprawie pozbawienia członkostwa w Związku oraz uchwala rozwiązanie Związku, wybór likwidatora Związku a także podejmuje uchwały o przeznaczeniu majątku Związku po przeprowadzonej likwidacji. Zgromadzenie Ogólne uchwala także Regulamin Pracy Zarządu i Komisji Rewizyjnej oraz powołuje Komisję Związku i uchwala regulamin ich pracy. Zgromadzenie przyjmuje także członków Związku, którzy przystępują w okresie od odbycia Zebrania Założycielskiego Związku do dnia odbycia I Zgromadzenia Ogólnego Związku. Zgromadzenie Ogólne ustala także skład liczbowy Zarządu oraz Komisji Rewizyjnej. Zgromadzenie Ogólne 28 maja 1999 roku powołało do działania Komisje Związku Powiatów Polskich. Powstały następujące komisje: Komisja do spraw Polityki Europejskiej, Komisja do spraw Systemu Finansów Publicznych, Komisja do spraw Edukacji i Sportu, Komisja do spraw Kultury, Komisja do spraw Ochrony Zdrowia i Polityki Społecznej, Komisja do spraw Infrastruktury, Rozwoju Lokalnego, Polityki Regionalnej oraz Środowiska, Komisja do spraw Administracji Publicznej i Bezpieczeństwa Obywateli i inne.

Powiat opolski należy do województwa lubelskiego. Jego siedzibą jest Opole Lubelskie. W skład powiatu wchodzą gminy miejsko – wiejskie: Opole Lubelskie i Poniatowa, gminy wiejskie: Chodem, Józefów nad Wisłą, Karczmiska, Łaziska i Wilków oraz miasta Opole Lubelskie i Poniatowa. W dwa tysiące szóstym roku powiat zamieszkiwało przeszło sześćdziesiąt cztery tysiące mieszkańców a na jeden kilometr kwadratowy przypadało osiemdziesiąt jeden osób. Najwięcej ludności zamieszkuje tereny wiejskie. Powiat opolski położony jest na Powiślu Lubelskim i rozciąga się na powierzchni osiemset czterech kilometrów kwadratowych. Od wschodu jego granice przebiegają wzdłuż powiatu lubelskiego, od północy – powiatu puławskiego a od południa – powiat kraśńicki. Stolica powiatu jest Opole Lubelskie a na terenie siedmiu gmin znajduje się sto dziewięćdziesiąt pięc miejscowości. Na terenie powiatu przeważają gleby dobre i średnie a największy obszar zajmują gleby napiaskowe takie jak bylice, pseudobielice i gleby brunatne. Najlepsze gleby zajmują prawie trzydzieści pięć procent użytków rolnych a klasy średniej około czterdziestu jeden procent powierzchni. Na terenie powiatu znajduje się wiele uroczych zbiorników wodnych. Polecić można zalew w Chodu, kąpielisko w Kluczkowicach, Staw Bartkowy Ług w Opolu Lubelskim, kompleks sportowo – rekreacyjny w Poniatowej. Środowisko przyrodnicze chronione jest przez Chodelski i Kraśnicki Obszar Chronionego Krajobrazu, Wielowiecki i Kazimierski Park Krajobrazowy, Rezerwaty przyrody Krowia Wyspa, Skarpa Dobrska oraz Małopolski Przełom Wisły. Znajdują się tu również użytki ekologiczne „Emilicin”. Na obszarze powiatu opolskiego znajduje się dwadzieścia trzy pomniki przyrody które są wpisane do Rejestru Pomników Przyrody. Pośród tych pomników są trzy dęby szypułkowe w Kluczkowicach, jodła kalifornijska, sosna pospolita, platan klonolistny, brzoza czarna, wiąz szypułkowy, lipa drobnolistna. Choć jest to teren typowo rolniczy to rozwinął się w miarę potrzeb przemysł zwiany głównie z przetwórstwem płodów rolnych. Ponieważ położenie powiatu jest niezwykle korzystne region rozwija się w miarę równomiernie róniez dzięki temu, że posiada duży potencjał w ludziach i dobrze rozwiniętą infrastrukturę techniczną, która jest uzupełniania systematycznie o sieci gazowe, wodociągowe i kanalizacyjne. Potencjalni inwestorzy spotykają się z przychylnością władz powiatowych, które stosują różnorakie środki zachęty dla nich. Najbardziej poszukiwanymi są inwestujący w przemysł spożywczy, przemysł chłodniczy oraz turystykę. Jednak jest to region typowo rolniczy produkujący owoce takie jak jabłka, śliwki, wiśnie i maliny. Średnia powierzchnia gospodarstwa wynosi około pięciu hektarów. Najwięcej jest sadów, plantacji owoców jagodowych oraz chmielu. Uprawiany na tych terenach chmiel jest bardzo chętnie kupowany przez zachodnioeuropejskich i światowych producentów piwa. To właśnie stąd trafia na rynek krajowy około trzydziestu pięciu procent chmielu zużywanego do produkcji.

Polska, kraj utworzony w 966 roku przez Mieszka I, za sprawą przyjęcia religii chrześcijańskiej na jego terenie. Od tamtego okresu państwo polskie zostało poddane wielu reformom ustrojowym, politycznym oraz gospodarczym. Data 1 stycznia 1999 roku sprawiło iż zostało ono skwalifikowane do podziału trzystopniowego. Ów podział oznacza iż w roku 2010 zestawienie województw, powiatów i gmin wygląda następująco: 16 województw składających się w sumie z 379 powiatów w tym 65 powiatów grodzkich oraz 314 powiatów ziemskich, które składają się w sumie z 2479 gmin w tym 306 gmin miejskich, 587 gmin miejsko-wiejskich oraz 1576 gmin wiejskich. To zestawienie daje nam statystyczne spojrzenie na polskie powiaty. Aby zagłębić się w ich wartość pod względem kulturalnym, społecznym, gospodarczym bądź przyrodniczym należałoby prześledzić wszystkie powiaty, zarówno grodzkie jak i ziemskie. Przedstawione liczby świadczą o różnorodności naszego kraju. Przykładowo powiat koniński, którego siedziba jest miasto Konin, ma pod swoją opieką: gminy miejsko-wiejskie: Golina, Kleczew, Rychwał, Sompolno, Ślesin oraz gminy wiejskie: Grodziec, Kazimierz Biskupi, Kramsk, Krzymów, Rzgów, Skulsk, Stare Miasto, Wierzbinek, Wilczyn, a także miasta: Golina, Kleczew, Rychwał, Sompolno, Ślesin. Tak bogaty zestaw miejsc świadczy o rozległości- nie tylko powierzchniowej, ale jakościowej. Bowiem każde z tych miejsc posiada liczne zabytki, odrębna historię, a także ludzi, którzy zdecydowanie w najlepszy sposób oddają charakter funkcjonowania danego powiatu. Innym przykładam jest powiat malborski, w skład którego wchodzą: gminy miejskie: Malbork, gminy miejsko-wiejskie: Nowy Staw, gminy wiejskie: Lichnowy, Malbork, Miłoradz, Stare Pole oraz miasta: Malbork, Nowy Staw. Miasto Malbork jest dla wszystkich znane poprzez krzyżacki zamek, który odwiedzają rzesze turystów, głównie w miesiące letnie. Jednakże warto wiedzieć, iż miasto słynie także z jego mieszkańców. Do znanych osobistości z tego terenu należą między innymi: Ferdinand Schulz – nauczyciel, wielokrotny mistrz i rekordzista świata w szybownictwie; Andrzej Chełkowski – ksiądz pallotyn, misjonarz; Włodzimierz Michalski – generał brygady Wojska Polskiego, zastępca szefa Sztabu Wojsk Lądowych; Grzegorz Lato – polski piłkarz i trener, napastnik polskiej reprezentacji w piłce nożnej. Trzykrotny uczestnik finałów Mistrzostw Świata: RFN 1974, Argentyna 1978 i Hiszpania 1982. Jest przewodniczącym Klubu Wybitnego Reprezentanta; Tadeusz Cymański -poseł na Sejm RP III, IV i V kadencji (od 1997), polityk Prawa i Sprawiedliwości; Ryszard Kasyna – biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej; Małgorzata Ostrowska – polska polityk, posłanka Sojuszu Lewicy Demokratycznej; Danuta Hojarska – polska polityk, poseł na sejm IV i V kadencji z ramienia Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej; Jarosław Dymek -jeden z najlepszych sportowców Strong Man; Wojciech Szymkowiak – zawodnik Strong Man; Aneta Florczyk – wielokrotna mistrzyni świata w Strong Woman; Agnieszka Cegielska – prezenterka pogody w TVN Meteo i TVN24, była radna miasta Malborka.

Powiat sieradzki leży w centralnej części Polski w województwie łódzkim. Jest obszarem dobrze rozwijającego się rolnictwa i przemysłu. Od zachodu graniczy z województwem wielkopolskim (powiaty kaliski i ostrzeszowski), od północy z powiatem tureckim, od wschodu z powiatami zduńskowolskim, poddębickim, łaskim, od południa z powiatami wieruszowskim i wieluńskim. Powiat sieradzki leży w dorzeczu Odry i Warty. Powiat powstał pierwszego stycznia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego roku po wprowadzeniu ustawy o trójstopniowym podziale terytorialnym państwa. Siedziba powiatu mieści w Sieradzu. W skład powiatu sieradzkiego wchodzi jedenaście gmin, gmina miejska Sieradz, gminy i miasta: Błaszki, Warta, Złoczew, gminy wiejskie: Brąszewice, Brzeźno, Burzenin, Goszczanów, Klonowa, Sieradz i Wróblew. Powiat zajmuje tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt jeden kilometrów kwadratowych powierzchni i jest największym powiatem województwa łódzkiego. Przez teren powiatu przebiegają drogi krajowe nr dwanaście prowadząca od Poznania przez Sieradz, Radom do Drohuska, droga nr czternaście wiodąca od Warszawy przez Łódź do Wrocławia, droga numer osiemdziesiąt trzy z Sieradza do Konina, droga numer czterdzieści pięć ze Złoczewa do Opola. Przebiega tu również linia kolejowa z Warszawy przez Łódź, Sieradz do Wrocławia. Na terenie powiatu sieradzkiego zamieszkuje około stu dwudziestu tysięcy mieszkańców. Większa cześć mieszkańców zamieszkuje tereny wiejskie. Spośród dziesięciu gmin powiatu najwięcej mieszkańców zamieszkuje gminne miejska Sieradz. Na terenie powiatu znajdują się obszary chronione a powierzchnia tych obszarów obejmuje blisko czwartą część ogólnej powierzchni. Największą część zajmują obszary chronionego krajobrazu. Pozostałe to Park Krajobrazowy Międzyrzecza Wart i Widawki, sześć rezerwatów przyrody oraz niewielkie użytki ekologiczne. Na terenie powiatu znajduje się sześć tysięcy sto czterdzieści cztery hektary lasów ochronnych. Warto odwiedzić Rezerwat Paza gdzie znajdują się najlepiej zachowane starodrzewia bukowe. Drzewa liczą od dziewięćdziesięciu do stu pięćdziesięciu lat a największe ma trzysta centymetrów obwodu. Rezerwat Wrząca to przede wszystkim ochrona fitocenoz kwaśnej buczyny niżówej oraz ponad stu letnich starodrzewi bukowych. Rezerwat Leśny Półboru gdzie drzewostan liczy sto trzydzieści lat. Jest to drzewostan dębowo – sosnowy. Najważniejszym działem gospodarki powiatu sieradzkiego jest rolnictwo zajmujące się produkcją zbóż, ziemniaków i mleka. Najlepsze gleby znajdują się na północno – zachodnich krańcach powiatu i to właśnie tu produkcja rolna najlepiej się rozwinęła. W powiecie sieradzkim jest ponad trzynaście tysięcy gospodarstw rolnych, z których powyżej jednego hektara ma prawie dziewięćdziesiąt procent gospodarstw indywidualnych. Oprócz rolnictwa ludność pracuje w małych i średnich przedsiębiorstwach. Najwięcej jest małych przedsiębiorstw zatrudniających do dziewięciu osób a najmniej tych, które zatrudniają powyżej pięćdziesięciu pracowników.