Polskie powiaty powstały na podstawie zasad podziału terytorialnego. Dzielą się one na powiaty grodzkie i ziemskie. Do powiatów grodzkich należą (w nawiasach oznaczony został dwuliterowy skrót województwa, w jakim znajduje się dany powiat) Biała Podlaska, Białystok (PL), Bielsko-Biała (ŚL), Bydgoszcz (KP), Bytom (ŚL), Chełm (LB), Chorzów (ŚL), Częstochowa (ŚL), Dąbrowa Górnicza (ŚL), Elbląg (WM), Gdańsk (PM), Gdynia (PM), Gliwice (ŚL), Gorzów Wielkopolski (LS), Grudziądz (KP), Jastrzębie-Zdrój (ŚL), Jaworzno (ŚL), Jelenia Góra (DŚ), Kalisz (WP), Katowice (ŚL), Kielce (ŚK), Konin (WP), Koszalin (ZP), Kraków (MP), Krosno (PK), Legnica (DŚ) , Leszno (WP), Lublin (LB), Łomża (PL), Łódź (ŁD), Mysłowice (ŚL), Nowy Sącz (MP), Olsztyn (WM), Opole (OP), Ostrołęka (MZ), Piekary Śląskie (ŚL), Piotrków Trybunalski (ŁD), Płock (MZ), Poznań (WP), Przemyśl (PK), Radom (MZ), Ruda Śląska (ŚL), Rybnik (ŚL), Rzeszów (PK), Siedlce (MZ), Siemianowice Śląskie (ŚL), Skierniewice (ŁD), Słupsk (PM), Sopot (PM), Sosnowiec (ŚL), Suwałki (PL), Szczecin (ZP),Świętochłowice (ŚL). Do powiatów grodzkich zalicza się także Świnoujście (ZP), Tarnobrzeg (PK), Tarnów (MP), Toruń (KP), Tychy (ŚL), Wałbrzych (DŚ) – do 31 grudnia 2002, Warszawa (MZ) – od 27 października 2002, Włocławek (KP), Wrocław (DŚ), Zabrze (ŚL), Zamość (LB), Zielona Góra (LS) oraz Żory (ŚL). Polskie powiaty ziemskie to powiat aleksandrowski, augustowski, bartoszycki, bełchatowski, będziński, bialski, białobrzeski, białogardzki. Białostocki, bielski (Bielsk Podlaski), bielski (Bielsko-Biała), bieruńsko-lędziński, bieszczadzki, biłgorajski, bocheński, bolesławiecki, braniewski, brodnicki, brzeski, brzeziński, brzozowski, buski, bydgoski, bytowski, chełmiński, chełmski, chodzieski, chojnicki, choszczeński, chrzanowski, ciechanowski, cieszyński, czarnkowsko-trzcianecki, częstochowski oraz człuchowski. Powiaty ziemskie to ponadto powiat dąbrowski, dębicki, drawski, działdowski, dzierżoniowski, elbląski, ełcki, garwoliński, gdański, giżycki, gliwicki, głogowski, głubczycki, gnieźnieński, goleniowski, golubsko-dobrzyński, gołdapski, gorlicki, gorzowski, gostyniński, gostyński, górowski, grajewski, grodziski (Grodzisk Mazowiecki), grodziski (Grodzisk Wielkopolski), grójecki, grudziądzki, gryficki, gryfiński, hajnowski, hrubieszowski, iławski, inowrocławski, janowski, jarociński, jarosławski, jasielski, jaworski, jeleniogórski, jędrzejowski, kaliski, kamiennogórski, kamieński, kartusji, kazimierski, kędzierzyńsko-kozielski, kępiński, kętrzyński, kielecki, kluczborski, kłobucki, kłodzki, kolbuszowski, kolneński, kolski, kołobrzeski, konecki, koniński, koszaliński, kościański, kościerski, kozienicki, krakowski, krapkowicki, krasnostawski, kraśnicki, krośnieński (Krosno), krośnieński (Krosno Odrzańskie), krotoszyński, kutnowski, kwidzyński, legionowski, legnicki, leski, leszczyński, leżajski, lęborski, lidzbarski, limanowski, lipnowski, lipski, lubaczowski, lubański, lubartowski, lubelski, lubiński, lubliniecki, lwówecki, łańcucki, łaski, łęczycki, łęczyński, łobeski, łomżyńsk, łosicki, łowicki, łódzki wschodni, łukowski, makowski, malborski, miechowski, mielecki, międzychodzki, międzyrzecki i wiele innych.

Polskie powiaty dzielą się na grodzkie i ziemskie. Powiatów grodzkich jest w Polsce sześćdziesiąt pięć, natomiast powiatów ziemskich jest aż trzysta czternaście. Razem daje to liczbę powiatów ogółem, jest ich aż trzysta siedemdziesiąt dziewięć. Polskie powiaty ziemskie to między innymi powiat mikołowski, milicki, miński, mławski, mogileński, moniecki, mrągowski, myszkowski, myślenicki, myśliborski, nakielski, namysłowski, nidzicki, niżański, nowodworski (Nowy Dwór Gdański), nowodworski (Nowy Dwór Mazowiecki) , nowomiejski, nowosądecki, nowosolski, nowotarski, nowotomyski, nyski, obornicki, olecki, olecko-gołdapski, oleski, oleśnicki, olkuski, olsztyński, oławski, opatowski, opoczyński, opolski (Opole), opolski (Opole Lubelskie), ostrołęcki, ostrowiecki, ostrowski (Ostrów Mazowiecki), ostrowski (Ostrów Wielkopolski), ostródzki, ostrzeszowski, oświęcimski, otwocki, pabianicki, pajęczański, parczewski, piaseczyński. Do powiatów ziemskich zalicza się także powiat pilski, pińczowski, piotrkowski, piski, pleszewski, płocki, płoński, poddębicki, policki, polkowicki, poznański, proszowicki, prudnicki, pruszkowski, przasnyski, przemyski, przeworski, przysuski, pszczyński, pucki, puławski, pułtuski, pyrzycki, raciborski, radomski, radomszczański, radziejowski, radzyński, rawicki, rawski, ropczycko-sędziszowski, rybnicki, rycki, rypiński, rzeszowski, sandomierski, sanocki, sejneński, sępoleński, siedlecki, siemiatycki, sieradzki, sierpecki, skarżyski, skierniewicki, sławieński, słubicki, słupecki, słupski, sochaczewski, sokołowski, sokólski, stalowowolski, starachowicki, starogardzki, staszowski, strzelecki, strzelecko-drezdenecki, strzeliński, strzyżowski, sulęciński, suski, suwalski, szamotulski, szczecinecki, szczycieński, sztumski, szydłowiecki, średzki (Środa Śląska), średzki (Środa Wielkopolska), śremski, świdnicki (Świdnica), świdnicki (Świdnik), świdwiński, świebodziński, świecki, tarnobrzeski, tarnogórski, tarnowski, tatrzański, tczewski, tomaszowski (Tomaszów Lubelski), Tomaszewski (Tomaszów Mazowiecki), toruński, trzebnicki, tucholski, turecki, tyski, wadowicki, wałbrzyski, wałecki, warszawski, warszawski zachodni, wąbrzeski, wągrowiecki, wejherowski, węgorzewski, węgrowski, wielicki, wieluński, wieruszowski, włocławski, włodawski, włoszczowski, wodzisławski, wolsztyński, wołomiński, wołowski, wrocławski, wrzesiński, wschowski, wysokomazowiecki, wyszkowski, zambrowski, zamojski, zawierciański, ząbkowicki, zduńskowolski, zgierski, zgorzelecki, zielonogórski, złotoryjski, złotowski, zwoleński, żagański, żarski, żniński, żuromiński, żyrardowski oraz żywiecki. Nie są to wszystkie powiaty, jakie zostały wydzielone w Polsce, ale ich część. Można zauważyć, że niektóre nazwy powiatów się powtarzają. Powtarza się dokładnie dziesięć nazw powiatów w różnych województwach. Czasami może to prowadzić do nieporozumień. Powiaty, które się powtarzają to powiat bielski, brzeski, grodziski, krośnieński, nowodworski, opolski, ostrowski, średzki, świdnicki, tomaszowski. Dlatego, żeby uniknąć nieporozumień nieformalnie istnieje zasada, by dodawać wtedy określenie województwa, np. powiat opolski (województwo lubelskie).

Polskie powiaty stworzyły związek, który nosi nazwę Związek Powiatów Polskich. Nie wszystkie polskie powiaty są zrzeszone w tym związku, który powstał z woli samorządowców powiatów i miast na prawach powiatów. Związek skupia 323 powiaty i miasta na prawach powiatów. W Polsce jest 379 powiatów, w tym sześćdziesiąt pięć miast na prawach powiatów, które nazywane są powiatami grodzkimi, oraz trzysta czternaście powiatów, które nazywane są powiatami ziemskimi. W dniach 26 i 27 luty 1999 roku miało miejsce Zebranie Założycielskie Związku Powiatów Polskich w Nowym Sączu. Zebranie to było restytucją Związku po sześćdziesięciu latach. 17 marca 1999 roku został wpisany do rejestru stowarzyszenia pełną nazwą Związek Powiatów Polskich z siedzibą w Warszawie. Wpisu tego dokonał Sąd Okręgowy w Warszawie. Natomiast w maju, dokładnie 28 maja 1999 roku odbyło się I Zgromadzenie Ogólne ZPP, na którym zostały wybrane pierwsze władze statutowe Związku. W skład związku wchodzi Zgromadzenie Ogólne. Zgromadzenie Ogólne posiada kompetencje określone specjalnym regulaminem. W skład kompetencji Zgromadzenia Ogólnego wchodzą następujące kompetencje: kształtowanie programu działalności Związku oraz uchwalanie Statutu Związku a także regulaminu obrad Zgromadzenia Ogólnego oraz ordynacji wyborczej. Zgromadzenie Ogólne ma też za zadanie wybrać i odwoływać prezesa Zarządu, Zarządu oraz Komisji Rewizyjnej a także uchwalanie budżetu Związku. Zgromadzenie Ogólne uchwala także wysokość i terminowość płatności składek członkowskich oraz przyjmuje sprawozdania prezesa Zarządu z działalności Zarządu i wykonania budżetu, które są zaopiniowane przez Komisję Rewizyjną. Zgromadzenie Ogólne ma też za zadanie ustalić wysokość diet, jakie dostają członkowie za udział w posiedzeniach oraz zwrotu kosztów podróży dla wszystkich członków Zarządu i Komisji Rewizyjnej. Zgromadzenie Ogólne nabywa oraz zbywa nieruchomości, emituje obligacje a także określa zasady ich zbywania, nabywania i wykupu. Zgromadzenie Ogólne ustala maksymalną wysokość zobowiązań zaciąganych przez Zarząd Związku oraz powołuje konwenty Związku i uchwala regulamin ich pracy. Zgromadzenie rozpatruje także odwołania w sprawie pozbawienia członkostwa w Związku oraz uchwala rozwiązanie Związku, wybór likwidatora Związku a także podejmuje uchwały o przeznaczeniu majątku Związku po przeprowadzonej likwidacji. Zgromadzenie Ogólne uchwala także Regulamin Pracy Zarządu i Komisji Rewizyjnej oraz powołuje Komisję Związku i uchwala regulamin ich pracy. Zgromadzenie przyjmuje także członków Związku, którzy przystępują w okresie od odbycia Zebrania Założycielskiego Związku do dnia odbycia I Zgromadzenia Ogólnego Związku. Zgromadzenie Ogólne ustala także skład liczbowy Zarządu oraz Komisji Rewizyjnej. Zgromadzenie Ogólne 28 maja 1999 roku powołało do działania Komisje Związku Powiatów Polskich. Powstały następujące komisje: Komisja do spraw Polityki Europejskiej, Komisja do spraw Systemu Finansów Publicznych, Komisja do spraw Edukacji i Sportu, Komisja do spraw Kultury, Komisja do spraw Ochrony Zdrowia i Polityki Społecznej, Komisja do spraw Infrastruktury, Rozwoju Lokalnego, Polityki Regionalnej oraz Środowiska, Komisja do spraw Administracji Publicznej i Bezpieczeństwa Obywateli i inne.

Powiat opolski należy do województwa lubelskiego. Jego siedzibą jest Opole Lubelskie. W skład powiatu wchodzą gminy miejsko – wiejskie: Opole Lubelskie i Poniatowa, gminy wiejskie: Chodem, Józefów nad Wisłą, Karczmiska, Łaziska i Wilków oraz miasta Opole Lubelskie i Poniatowa. W dwa tysiące szóstym roku powiat zamieszkiwało przeszło sześćdziesiąt cztery tysiące mieszkańców a na jeden kilometr kwadratowy przypadało osiemdziesiąt jeden osób. Najwięcej ludności zamieszkuje tereny wiejskie. Powiat opolski położony jest na Powiślu Lubelskim i rozciąga się na powierzchni osiemset czterech kilometrów kwadratowych. Od wschodu jego granice przebiegają wzdłuż powiatu lubelskiego, od północy – powiatu puławskiego a od południa – powiat kraśńicki. Stolica powiatu jest Opole Lubelskie a na terenie siedmiu gmin znajduje się sto dziewięćdziesiąt pięc miejscowości. Na terenie powiatu przeważają gleby dobre i średnie a największy obszar zajmują gleby napiaskowe takie jak bylice, pseudobielice i gleby brunatne. Najlepsze gleby zajmują prawie trzydzieści pięć procent użytków rolnych a klasy średniej około czterdziestu jeden procent powierzchni. Na terenie powiatu znajduje się wiele uroczych zbiorników wodnych. Polecić można zalew w Chodu, kąpielisko w Kluczkowicach, Staw Bartkowy Ług w Opolu Lubelskim, kompleks sportowo – rekreacyjny w Poniatowej. Środowisko przyrodnicze chronione jest przez Chodelski i Kraśnicki Obszar Chronionego Krajobrazu, Wielowiecki i Kazimierski Park Krajobrazowy, Rezerwaty przyrody Krowia Wyspa, Skarpa Dobrska oraz Małopolski Przełom Wisły. Znajdują się tu również użytki ekologiczne „Emilicin”. Na obszarze powiatu opolskiego znajduje się dwadzieścia trzy pomniki przyrody które są wpisane do Rejestru Pomników Przyrody. Pośród tych pomników są trzy dęby szypułkowe w Kluczkowicach, jodła kalifornijska, sosna pospolita, platan klonolistny, brzoza czarna, wiąz szypułkowy, lipa drobnolistna. Choć jest to teren typowo rolniczy to rozwinął się w miarę potrzeb przemysł zwiany głównie z przetwórstwem płodów rolnych. Ponieważ położenie powiatu jest niezwykle korzystne region rozwija się w miarę równomiernie róniez dzięki temu, że posiada duży potencjał w ludziach i dobrze rozwiniętą infrastrukturę techniczną, która jest uzupełniania systematycznie o sieci gazowe, wodociągowe i kanalizacyjne. Potencjalni inwestorzy spotykają się z przychylnością władz powiatowych, które stosują różnorakie środki zachęty dla nich. Najbardziej poszukiwanymi są inwestujący w przemysł spożywczy, przemysł chłodniczy oraz turystykę. Jednak jest to region typowo rolniczy produkujący owoce takie jak jabłka, śliwki, wiśnie i maliny. Średnia powierzchnia gospodarstwa wynosi około pięciu hektarów. Najwięcej jest sadów, plantacji owoców jagodowych oraz chmielu. Uprawiany na tych terenach chmiel jest bardzo chętnie kupowany przez zachodnioeuropejskich i światowych producentów piwa. To właśnie stąd trafia na rynek krajowy około trzydziestu pięciu procent chmielu zużywanego do produkcji.