Historia Polski w większości jest zapisana negatywnymi datami. Wiążą się z tym liczne podziały w sferze gospodarczej, politycznej oraz terytorialnej. Przez kolejne lata władcy państwa polskiego walczyli o to by kwestia podziału administracyjnego miała charakter ustabilizowany. Dzień 1 stycznia 1999 roku, oznacza datę w której owy cel został zrealizowany. Albowiem kraj został podzielony na 16 województw oraz 379 powiatów. Polskie powiaty zostały ukształtowane na dwa rodzaje; grodzkie i ziemskie. Ich ilość, świadczy o jakości państwa. Każdy z tych powiatów jest reprezentowany przez miasta, gminy miejskie, miejsko-wiejskie oraz wiejskie. Takie zestawienie daje niebagatelną możliwość promocji danego regionu. Składają się na to atuty środowiska przyrodniczego, kulturalnego oraz społecznego. Przykładami na skarbnicę ludzkich i przyrodniczych walorów są między innymi powiat krakowski. W jego skład zaliczamy: gminy miejsko-wiejskie (Krzeszowice, Skała, Skawina, Słomniki, Świątniki Górne), gminy wiejskie (Czernichów, Igołomia-Wawrzeńczyce, Iwanowice, Jerzmanowice-Przeginia, Kocmyrzów-Luborzyca, Liszki, Michałowice, Mogilany, Sułoszowa, Wielka Wieś, Zabierzów, Zielonki) oraz miasta (Krzeszowice, Skała, Skawina, Słomniki, Świątniki Górne). Szerokie spektrum miejsc w obrębie tego powiatu stwarza możliwości tworzenia. Skorzystali z niego rdzenni i znani w Polsce krakowianie: Władysław Bartoszewski, Jan Miodek, Leszek Możdżer, Maciej Maleńczuk, Maria Peszek, Tomasz Stańko oraz kardynał Stanisław Dziwisz. Kolejnym przebogatym w atrakcje powiatem jest wrocławski. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Kąty Wrocławskie, Sobótka, Siechnice a także gminy wiejskie: Czernica, Długołęka, Jordanów Śląski, Kobierzyce, Mietków, Żórawina oraz miasta: Kąty Wrocławskie, Sobótka, Siechnice. Również Wrocław znany jest w całym kraju poprzez grono wybitnych osobowości do których należą między innymi nobliści, prezydenci oraz pisarze. Należą do nich: Fritz Haber, Friedrich Bergius, Otto Stern, Max Born, Reinhard Selten, Bolesław Iwaszkiewicz, Bogdan Zdrojewski, Stanisław Huskowski, Rafał Dutkiewicz Eugeniusz Get-Stankiewicz, Jerzy Grotowski, Hanna i Antoni Gucwińscy, Daniel Harrwitz, Felix Hausdorff (matematyk), Aron Heppner, Lothar Herbst, Mirosław Hermaszewski (kosmonauta), Ludwik Hirszfeld (twórca systematyki grup krwi), Marek Hłasko, Friedrich Hofmann (chemik), Alfred Jahn, Lech Janerka, Łukasz Andrzej Kamiński, Leon Kieres, Gustav Robert Kirchhoff, Jan Jakub Kolski, Urszula Kozioł. Równie ważny pod względem jakościowym jest powiat poznański. Dzieli się na gminy miejskie: Luboń, Puszczykowo; gminy miejsko-wiejskie: Buk, Kostrzyn, Kórnik, Mosina, Murowana Goślina, Pobiedziska, Stęszew, Swarzędz oraz gminy wiejskie: Czerwonak, Dopiewo, Kleszczewo, Komorniki, Rokietnica, Suchy Las i Tarnowo Podgórne. Do znanych mieszkańców tego powiatu należą: Filip Bajon – scenarzysta, reżyser; Stanisław Barańczak – poeta, krytyk literacki; Zenon Laskowik – kabareciarz, twórca kabaretu “Tey”; Stefan Stuligrosz – dyrygent; Zbigniew Górny – dyrygent, kompozytor; Piotr Reiss – piłkarz; Wojciech Fibak – tenisista; Szymon Ziółkowski – lekkoatleta; Jola Załecka – projektantka mody; Juliusz Kubel – poznański pisarz regionalny.

Powiat opolski należy do województwa lubelskiego. Jego siedzibą jest Opole Lubelskie. W skład powiatu wchodzą gminy miejsko – wiejskie: Opole Lubelskie i Poniatowa, gminy wiejskie: Chodem, Józefów nad Wisłą, Karczmiska, Łaziska i Wilków oraz miasta Opole Lubelskie i Poniatowa. W dwa tysiące szóstym roku powiat zamieszkiwało przeszło sześćdziesiąt cztery tysiące mieszkańców a na jeden kilometr kwadratowy przypadało osiemdziesiąt jeden osób. Najwięcej ludności zamieszkuje tereny wiejskie. Powiat opolski położony jest na Powiślu Lubelskim i rozciąga się na powierzchni osiemset czterech kilometrów kwadratowych. Od wschodu jego granice przebiegają wzdłuż powiatu lubelskiego, od północy – powiatu puławskiego a od południa – powiat kraśńicki. Stolica powiatu jest Opole Lubelskie a na terenie siedmiu gmin znajduje się sto dziewięćdziesiąt pięc miejscowości. Na terenie powiatu przeważają gleby dobre i średnie a największy obszar zajmują gleby napiaskowe takie jak bylice, pseudobielice i gleby brunatne. Najlepsze gleby zajmują prawie trzydzieści pięć procent użytków rolnych a klasy średniej około czterdziestu jeden procent powierzchni. Na terenie powiatu znajduje się wiele uroczych zbiorników wodnych. Polecić można zalew w Chodu, kąpielisko w Kluczkowicach, Staw Bartkowy Ług w Opolu Lubelskim, kompleks sportowo – rekreacyjny w Poniatowej. Środowisko przyrodnicze chronione jest przez Chodelski i Kraśnicki Obszar Chronionego Krajobrazu, Wielowiecki i Kazimierski Park Krajobrazowy, Rezerwaty przyrody Krowia Wyspa, Skarpa Dobrska oraz Małopolski Przełom Wisły. Znajdują się tu również użytki ekologiczne „Emilicin”. Na obszarze powiatu opolskiego znajduje się dwadzieścia trzy pomniki przyrody które są wpisane do Rejestru Pomników Przyrody. Pośród tych pomników są trzy dęby szypułkowe w Kluczkowicach, jodła kalifornijska, sosna pospolita, platan klonolistny, brzoza czarna, wiąz szypułkowy, lipa drobnolistna. Choć jest to teren typowo rolniczy to rozwinął się w miarę potrzeb przemysł zwiany głównie z przetwórstwem płodów rolnych. Ponieważ położenie powiatu jest niezwykle korzystne region rozwija się w miarę równomiernie róniez dzięki temu, że posiada duży potencjał w ludziach i dobrze rozwiniętą infrastrukturę techniczną, która jest uzupełniania systematycznie o sieci gazowe, wodociągowe i kanalizacyjne. Potencjalni inwestorzy spotykają się z przychylnością władz powiatowych, które stosują różnorakie środki zachęty dla nich. Najbardziej poszukiwanymi są inwestujący w przemysł spożywczy, przemysł chłodniczy oraz turystykę. Jednak jest to region typowo rolniczy produkujący owoce takie jak jabłka, śliwki, wiśnie i maliny. Średnia powierzchnia gospodarstwa wynosi około pięciu hektarów. Najwięcej jest sadów, plantacji owoców jagodowych oraz chmielu. Uprawiany na tych terenach chmiel jest bardzo chętnie kupowany przez zachodnioeuropejskich i światowych producentów piwa. To właśnie stąd trafia na rynek krajowy około trzydziestu pięciu procent chmielu zużywanego do produkcji.